1968 സെപ്തംബർ 19- ഇന്ത്യൻ തൊഴിലാളിവർഗ്ഗ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ മറക്കാനാവാത്ത ദിനമാണ്. ആവശ്യാധിഷ്ഠിത മിനിമം വേതനം ഉൾപ്പെടെയുള്ള ന്യായമായ ആവശ്യങ്ങൾ നേടിയെടുക്കുന്നതിനായി കേന്ദ്രസർക്കാർ ജീവനക്കാർ നടത്തിയ ഐതിഹാസിക പണിമുടക്കിന്റെ ഓർമ്മ ദിനമാണത്.
ജീവനക്കാരുടെ ന്യായമായ ആവശ്യങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്ത് പരിഹരിക്കുന്നതിന് പകരം, അന്നത്തെ കേന്ദ്ര സർക്കാർ സമരത്തെ അടിച്ചമർത്താനാണ് തീരുമാനിച്ചത്. അറസ്റ്റ്, സസ്പെൻഷൻ, പിരിച്ചുവിടൽ തുടങ്ങിയ കടുത്ത നടപടികൾ സ്വീകരിച്ചു. 17 സഖാക്കൾ രക്തസാക്ഷികളായി. ആയിരക്കണക്കിന് ജീവനക്കാർ ജയിലിലടയ്ക്കപ്പെട്ടു. നിരവധി പേർക്ക് ജോലി നഷ്ടപ്പെട്ടു. എന്നാൽ മർദ്ദനങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ തൊഴിലാളിവർഗം പതറിയില്ല. ത്യാഗപൂർണ്ണമായ പോരാട്ടങ്ങൾ അവർ മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോയി. തൊഴിലാളികൾ നേടിയെടുത്ത പല അവകാശങ്ങൾക്കും പിന്നിൽ ഇത്തരം നിരന്തരമായ പോരാട്ടങ്ങളുടെ ചരിത്രമുണ്ട്.
1968-ൽ ജീവനക്കാർ നടത്തിയ പോരാട്ടം മാന്യമായ ജീവിതത്തിനും തൊഴിൽ അവകാശങ്ങൾക്കും വേണ്ടിയായിരുന്നു. കാലം ഏറെ മാറിയെങ്കിലും തൊഴിലാളികളുടെ ജീവിതവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ആവശ്യങ്ങൾ ഇപ്പോഴും പോരാട്ട വിഷയങ്ങളാണ്.

ശമ്പളപരിഷ്കരണം ഇന്നത്തെ പ്രധാന ആവശ്യങ്ങളിലൊന്നാണ്. വിലക്കയറ്റവും ജീവിതച്ചെലവും വർധിക്കുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ ജീവനക്കാരുടെ വേതനം കാലാനുസൃതമായി പരിഷ്കരിക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്. എന്നാൽ കേന്ദ്ര സർക്കാർ അതിന് തയ്യാറല്ല.
തൊഴിൽസുരക്ഷയും സ്ഥിരം നിയമനവും മറ്റൊരു പ്രധാന വിഷയമാണ്. കരാർവൽക്കരണവും താൽക്കാലിക നിയമനങ്ങളും വർധിക്കുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ സ്ഥിരം തൊഴിലവസരങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുകയും തൊഴിലാളികൾക്ക് സാമൂഹ്യസുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്.
പൊതുമേഖലാ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ സംരക്ഷണവും തൊഴിലാളിവർഗ്ഗ പോരാട്ടത്തിന്റെ പ്രധാന ഭാഗമാണ്. പൊതുമേഖല സ്ഥാപനങ്ങൾ ദുർബലപ്പെടുമ്പോൾ അതിന്റെ ആഘാതം തൊഴിലാളികളുടെയും ജീവനക്കാരുടെയും തൊഴിൽസുരക്ഷയിലും ആനുകൂല്യങ്ങളിലും പ്രതിഫലിക്കും. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പൊതുമേഖലയെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നതിനുള്ള പോരാട്ടവും അനിവാര്യമാണ്.
പെൻഷൻ, സാമൂഹ്യസുരക്ഷ, ആരോഗ്യപരിരക്ഷ തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളും ഇന്ന് നമ്മുടെ പ്രധാന ആവശ്യങ്ങളാണ്. മാന്യമായ വിരമിക്കൽ ജീവിതം ഉറപ്പാക്കുന്നതിനുള്ള പെൻഷൻ പരിഷ്കരണം, മെഡിക്കൽ സൗകര്യങ്ങൾ തുടങ്ങിയ ആവശ്യങ്ങൾക്കും ശക്തമായ ഇടപെടൽ ആവശ്യമാണ്.
അതോടൊപ്പം, കരാർ തൊഴിലാളികളുടെ വേതനം, തൊഴിൽസുരക്ഷ, സാമൂഹ്യസുരക്ഷ തുടങ്ങിയ ആവശ്യങ്ങളും പരിഹരിക്കപ്പെടേണ്ടവയാണ്. സ്ഥാപനങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനത്തിൽ നിർണായക പങ്കുവഹിക്കുന്ന കരാർ തൊഴിലാളികൾക്ക് ന്യായമായ അവകാശങ്ങൾ ഉറപ്പാക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്.

1968-ലെ രക്തസാക്ഷികൾ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച അവകാശബോധം ഇന്നത്തെ തൊഴിലാളി പോരാട്ടങ്ങളിലും പ്രതിഫലിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
ചരിത്രത്തിലെ രക്തസാക്ഷിത്വങ്ങളെ അനുസ്മരിക്കുന്നത് അവരുടെ സ്മരണകൾക്ക് മുമ്പിൽ ആദരാഞ്ജലി അർപ്പിക്കുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. അവർ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനും തൊഴിലാളികളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ നേടിയെടുക്കുന്നതിനുമുള്ള പോരാട്ടങ്ങൾക്ക് ശക്തി പകരുന്നതായിരിക്കണം. അവകാശങ്ങൾ സ്വയം ലഭിക്കുന്നതല്ല. ഐക്യത്തോടെയുള്ള നിരന്തര പോരാട്ടത്തിലൂടെയാണ് അവ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നതും നേടിയെടുക്കപ്പെടുന്നതും.
ഈ രക്തസാക്ഷി ദിനത്തിൽ, തൊഴിലാളികളുടെ ന്യായമായ ആവശ്യങ്ങൾ നേടിയെടുക്കുന്നതിനും പൊതുമേഖലയെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനും വേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടം ശക്തിപ്പെടുത്തുമെന്ന് നമുക്ക് പ്രതിജ്ഞ ചെയ്യാം.
1968-ലെ രക്തസാക്ഷികളുടെ സ്മരണകൾക്ക് മുന്നിൽ ആദരാഞ്ജലികൾ അർപ്പിക്കുന്നു.